 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||
|
De lekkende borsten van PIP! 11-01-2012
De actualiteit maakt weer pijnlijk duidelijk hoe men in de wereld van de plastische en esthetische chirurgie beter twee keer nadenkt, alvorens over te gaan tot een ingreep. De Lekkende implantaten van PIP die gevuld waren met industriële silicone bewijzen dat de grillen van deze nog relatief nieuwe en jonge sector nog niet voorbij zijn. De tijd van de cowboys die vrolijk met het scalpel omgingen in clandestiene operatiezaaltjes is gelukkig wel voorbij, maar de lucratieve sector blijft interessant voor louche figuren die graag veel en snel geld verdienen op kap van de gezondheid en het vertrouwen van patiënten in hun arts.
Tijdig informeren en controleren is de les die we moeten leren. Dat Onkelinx een register wil openen om deze implantaten te registreren, is een goede zaak. Vrouwen met implantaten moeten kunnen weten waar ze aan toe zijn. Het best kan dit opgevolgd worden door de overheid. De zaak van het failliete bedrijf in Maldegem is een mooi voorbeeld dat mensen niet altijd uit kwaad opzet niet gecontacteerd worden door hun plastische chirurg. Bedrijven gaan failliet, verhuizen naar het buitenland, artsen sterven, gegevens in privéklinieken gaan verloren, enz…. Maar waarom stoppen bij borstimplantaten. Er zijn nog een hoop andere zaken die best ook geregistreerd worden zoals been of arm-protheses.
Maar daarnaast is er misschien nog een veel effectiever middel om dergelijke wanpraktijken tegen te gaan. De sector moet leren om zichzelf beter te reguleren en te controleren. Een overheid kan reguleren, maar niets is effectiever dan zelf het roer in handen te nemen. Informeer je doelpubliek, werk samen, maak een kwaliteitslabel, controleer of de collega’s in de sector voldoen aan de normen om de gevraagde kwaliteit af te leveren. De RBSPS, de Royal Belgian Society for plastic surgery, levert hier al goed werk en speelt daarin een cruciale rol. Misschien kan ze nog een extra tandje bijsteken. Ik zou zeggen: recht rug, borst vooruit en ga die strijd aan met de charletans!
Sterven waar je wil! 27-09-2011 Wie dacht dat hij in dit land kon sterven wanneer en waar hij wou, had het bij het verkeerde eind. Ondanks dat de liberalen euthanasie als wettelijke optie invoerden, bleven vooral katholieke ziekenhuizen en een handvol dokters zich verzetten tegen de wil van de patiënt. Vandaag bereikte de federatie palliatieve zorg Vlaanderen een consensus. Dokters hebben nog steeds hun wettelijk recht om te weigeren een euthanasie uit te voeren, maar de patiënt hoeft in principe de instelling waar hij verblijft niet meer te verlaten. Geen verhuis meer dus van een doodzieke patiënt naar een ander ziekenhuis om in een nieuwe en andere omgeving waardig te gaan sterven. Iedereen die euthanasie meemaakte, zal bevestigen hoe cruciaal die laatste momenten wel zijn. Patiënten zijn snel verward door de medicatie of het vergevorderde stadium van de ziekte. De familie krijgt plots veel te verwerken naar het levenseinde toe, niet alleen emotioneel maar ook de behandeling, de formaliteiten en de zorg voor de patiënt nemen zienderogen toe. Wanneer een buitenstaander, een arts dan nog wel, iemand die je al die tijd de behandeling van je familielid toevertrouwde, zich dan plots op het einde terugtrekt en je aan je lot overlaat,…. Dat maakt je boos, heel boos. Een emotie die je kan missen als de pest in die laatste dagen. Net zoals de wens om te sterven een eigen, persoonlijke, maar weloverwogen keuze is, is net de keuze van de arts even persoonlijk, net zo weloverwogen en de uitdrukkelijke wens van die arts. Men kan het hem niet kwalijk nemen dat hij dergelijke gewetensbeslissing niet kan nemen, maar wie denkt op zo’n moment toch rationeel. Niemand. De emoties zijn de leidraad van de laatste dagen en uren. Zo’n consensus is dus fijn, maar niet waterdicht. Alle betrokken partijen, voor of tegenstander van euthanasie hebben zich akkoord verklaard om euthanasie te laten voltrekken in de plaats waar de patiënt zijn zorg krijgt. Als de ene arts het niet wil doen, gaat men op zoek naar ééntje die het wel wil. Alvast een humanere oplossing, als het ook effectief werkt. Nu is het nog een kwestie van woord houden en de praktijk afwachten. Het is jammer dat sommige geesten zo lang hebben moeten rijpen om een verstandelijke redenering om te buigen naar een humane en emotionele behandeling in de praktijk.
Doodlopen! 06-06-2011
Maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat we een onderscheid moeten maken tussen de verantwoordelijkheid van de sporters zelf, die van de organisator en die van het beleid.
Ik denk niet dat we organisaties verantwoordelijk moeten maken voor de gezondheid en de medische toestand van de sporters. De kostprijs van voorstellen zoals het screenen van elke deelnemer er ééntje is, is enorm! Wij zijn allemaal in grote mate zelf verantwoordelijk hoe en wanneer we ons medisch laten keuren, testen en onderzoeken.
Maar, de wedstrijd organisatie speelt wel een rol in de goede medische omkadering van zijn evenement. Ik denk dat we wel bepaalde kwaliteitseisen mogen stellen wanneer men een wedstrijd organiseert. Misschien dat hier moet nagedacht worden over een aantal basisvoorzieningen die het mogelijk moeten maken om een (nog) betere medische omkadering te krijgen op dergelijke evenementen.
Anderzijds heeft ook de minister van sport een verantwoordelijkheid en vooral opdracht. Als wij onze sporters willen begeleiden bij medisch verantwoord en dus op een gezonde mannier willen laten sporten. En als wij meer niet-sporters aan het sporten wil krijgen. Moeten wij er ook voor zorgen dat dit in optimale omstandigheden kan, en dat deze nieuwe sporters weten waar ze aan beginnen. Informeren en sensibiliseren zijn daarbij cruciaal. De beste preventie in dit soort zaken is om een goede gewoonte aan te kweken bij diegenen die beginnen te sporten.
Tot slot, laat het duidelijk zijn dat bewegen en sporten absoluut van zéér groot belang is voor één ieder, en dat wij dan ook moeten voor blijven ijveren voor meer sport voor allen, en het nodige kader creëren in al zijn aspecten!
Afblijven van de gemeenteraadsverkiezingen! 30-05-2011
Erger is, dat enkele weken terug op zijn minst één van de spelers, het idee durfde spuien om te overwegen af te stevenen op een kruisbestuiving tussen federale verkiezingen en lokale verkiezingen. Met andere woorden dus….gelijktijdige verkiezingen, federaal en gemeentelijk…om de chaos compleet te maken in dit land lijkt mij.
Dit tart alle verbeelding, nu al stellen dat men na een vol jaar “zogezegd” onderhandelen…al overweegt er het volgende jaar nog niet te zullen uitgeraken!...En op dat moment, bijna twee en half jaar na de verkiezingen… dus niet anders zal “kunnen” dan nieuwe verkiezingen te organiseren! Men moest hiervoor beschaamd zijn …alleen al om er nog maar aan te “durven” denken.
Slechts één zaak belemmert deze personen in deze hypothese. Het zou namelijk ronduit democratisch walgelijk en beschamend zijn dat men tot in 2012 een regering in lopende zaken laat zitten. Ik zou zelfs durven beweren dat dit de rechten van de burger in een democratisch land als het onze schend. Dat is trappelen op de grondwet en dat doe je gewoon niet.
Ik ben trouwens in ieder geval niet te vinden voor de besmetting van de lokale verkiezingen met nationale thema’s. Het getuigt van weinig respect voor het niveau dat het dichtst bij de burger staat. Wellicht het enige niveau dat vandaag nog voldoende geloofwaardig is.
Een gemeenteraadsverkiezing moet draaien rond thema’s die het dagelijkse leven van de inwoners van een gemeente aanbelangen. Gemeenteraadsverkiezingen zijn een test om te kijken in hoeverre mensen tevreden zijn van hun bestuur in de plaats waar ze leven, wonen en werken, waar ze winkelen, sporten, hun hobby’s beoefenen, en hun kinderen laten opgroeien. Dergelijke verkiezing injecteren met een virus van migratie, asielbeleid, bankencrisis, pensioenen, staatshervormingen, splitsingen van BHV enz…. kan niet de bedoeling zijn. Dit zal een vertekend beeld geven van die belangrijke test, en zeker onze Vlaamse gemeentes en hun bestuurskracht niet ten goede komen.
Portici in de koplamp! 11-05-2011
Daar waar sommige Arabische landen in opstand komen, smachtend naar een democratische regering, smekend naar maatregelen en een sprankeltje hoop voor een betere toekomst, leggen wij heel blasé het democratisch gedachtegoed naast ons neer, alsof het de krant van gisteren is, klaar om als oud papier gerecycleerd te worden. De enige volksopstand die in België kans maakt, is er ééntje die betoogt voor het behouden van de huidige toestand. Niemand gelooft immers nog dat de politici met politiek bezig zijn. Ze hebben het over spelletjes, verkiezingen, ruzie maken, kortom, ze hebben het vooral over zichzelf. Wanneer heeft de drang naar macht, het verlangen naar een nog beter verkiezingsresultaat ons politiek engagement naar de burger toe overgenomen. Maar evenzeer andersom: waarom laat een volk dat zo goed geïnformeerd wordt en zo’n affiniteit heeft met het belang en de kostprijs van democratie, de gang van zaken zo van zich afglijden. Zijn we echt zo verwend? Het lijkt wel zo.
Ik schaam mij, omdat ik niet meer kan antwoorden op de vraag hoe het nu verder moet. Hoe kunnen wij als politici nog bouwen op de ruïnes die we aan het maken zijn. Hoe kunnen we nog ernstig en geloofwaardig beleid voeren als we de wortel van de politieke desinteresse niet durven aanpakken. Elk beleid dat geen uitdrukkelijke steun heeft van het volk, is gebouwd op drijfzand en gedoemd om te mislukken. Het was in de geschiedenis steeds de eerste stap naar anarchie en volksongehoorzaamheid.
Eén ding weet ik wel. De verantwoordelijkheid ligt bij ons allemaal. Zij die toekijken en niets doen zijn net zo schuldig als diegenen die verantwoordelijkheid dragen maar ze niet nemen. Laat ons die afspraak maken, om te doen wat er van ons verwacht wordt, als burger, als politieker, als verantwoordelijk individu. Laat ons niet wachten op de volgende ‘Stomme van Portici’ om te beseffen dat we het goed hadden en het eigenhandig hebben verknoeid.
De digitale kloof! 02-05-2011
Vandaag las ik in de Standaard het artikel over de digitale kloof. Staatssecretaris Philippe Courard pakte uit met een aantal resultaten van het actieplan dat werd opgesteld om die digitale kloof te verkleinen. Kort samengevat: de digitale kloof heeft zich verplaatst van het toegang hebben tot internet naar het gebruik van internet. Als we kort door de bocht gaan, achtergestelde gezinnen en personen gebruiken internet vooral voor facebook en spelletjes in tegenstelling tot de meer welgestelde burgers die kiezen voor vastgoed, nieuws, belastingsbrief online invullen, enz… In 2010 heeft 23% van de bevolking nog steeds geen toegang tot internet. Dat is uiteraard een pak beter dan 2005, waar dat we nog over 42% spraken. In deze tijden, is dit voor mij nog steeds verbazingwekkend veel. Maar goed, het is al een pak beter.
Maar een socialist zou geen socialist zijn als er geen vreemde socialistische kronkel zou gemaakt worden, alleszins vreemd in mijn ogen. De staatssecretaris wil hoog inzetten op het dichten van die digitale kloof. Dit lijkt me een onbegonnen geldverslindende strijd. Laat ons even de redenering afmaken. Een gemiddeld gezin spendeert vandaag de dag een hoop geld aan allerlei snufjes om digitaal aanwezig te zijn. Ipads, Iphones, smartphones, draadloze accesspoints, applications en tools, enz… De ITC-sector leeft van het telkens vernieuwen en uitbrengen van nieuwe producten en diensten. Het gemiddelde gezin blijft met zijn tijd meegaan en koopt ook al die spullen. Heb je dat allemaal echt nodig? Tuurlijk niet. Maakt het je leven aangenamer, leuker, soms makkelijker? Ja, afhankelijk van hoe je het gebruikt.
Waar wil ik nu toe komen? De digitale kloof dichten is een fabelachtig verhaal. Zolangwe elk ICT-product blijven aanprijzen als iets wat je moet hebben, blijven mensen met meer geld op de bank investeren in ICT om een bepaald voordeel te hebben tegenover anderen mensen in de samenleving. Het is een heuse digitale race. Zolang Philippe Courard geen zin heeft om achtergestelde gezinnen te overstelpen met smartphones en ipads, zal zijn kloof vooral een kloof blijven. En ik wil niet degene zijn die de put financieel moet gaan dichten. Want die kloof dreigt dan weer een bodemloze put te worden. Tenslotte gaat de staatssecretaris ontzettend ontgoocheld zijn wanneer diezelfde gezinnen die gemakkelijk toegang krijgen tot smartphones en ipads, die toestellen daarna gaan gebruiken om hun facebookstatus permanent up-to-date te houden of spelletjes te spelen .
U weet wat ik bedoel! Stop met plannen te maken en geld te pompen in pogingen om aan cultuurverheffing te doen. Toegang tot datgene waar iedereen recht op heeft (nl. internet en breedband), akkoord. Maar iedereen verslaafd maken aan de ICT-gadgets en de bijhorende kostelijke applications & services, niet akkoord. Dan concentreer ik me liever op die 23 %.
Lange tenen! 29-03-2011
Vooral voormalig journalist Sigfried Bracke trok hard van leer. Bart De Wever werd misbruikt om een album te verkopen, De mening van de muzikant Milow is niet relevant, enz…
Dat klinkt mij vreemd in de oren. Vooral van een journalist die socialistische manifesten schrijft terwijl hij tegelijkertijd “onafhankelijk” het nieuws maakt. Schoenmaker blijf bij uw leest is een mooi spreekwoord. Maar waarom zou een artiest ook geen maatschappelijk engagement mogen hebben. God mag weten dat hij zichzelf geen plezier doet met dergelijke verklaringen. Met politiek de pers halen is zeker geen garantie op een succesvolle verkoop van een CD. Wat dat betreft is de Vlaming nogal gevoelig. Wie praat over politiek, religie of seks, moet op zeer breekbare Vlaamse eieren lopen.
De essentie is dat een artiest mag zingen over wat hem bezig houdt. Dat is waar kunst en cultuur op drijft, de frisse, onbevangen blik van iemand die uit een heel andere hoek de zaken bekijkt. Maar ik hoor U al denken:”tja, het ging niet over de Open VLD, dus het zal wel zijn dat je voor artistieke vrijheid bent.”. Fout, want wie het artikel goed leest, zal zien dat Milow Bart De Wever gebruikt als symbool voor een nieuwe politieke klasse. Hij spreekt over ons allemaal en niet alleen over NVA. Het is met de nieuwe generatie van politici in het algemeen dat hij een probleem heeft. Ze durven geen knopen meer doohakken. Er wordt teveel nagedacht over politieke strategie en marketing, maar echt dingen verwezenlijken, dat is in de Vlaamse samenleving moeilijk geworden. Ik kan hem eerlijk gezegd wel volgen. De Oosterweelverbinding is een mooi voorbeeld. Wie durft hier zijn nek nog voor uitsteken? De politiek laat zich verleiden tot het sussen van enkele duizenden kiezers en stelt dit boven het belang van honderduizenden chauffeurs die elke dag staan aan te schuiven in de file. Bang om toch die ene stem te kunnen verliezen. Angst regeert ons land. Angst om te verliezen. Milow heeft gelijk, we zijn inderdaad bange konijntjes.
Trouwens, hoe vaak heeft de Bart De Wever niet de vloer geveegd met anderen? Soms ludiek en komisch, maar vaak cynisch en hard. Lange tenen zijn medisch onverantwoord in de politiek. Wie in de schijnwerpers graag zijn weg maakt, moet maar kunnen verdragen dat af en toe iemand zijn pad kruist.
Kadhafi-kuren! 22-03-2011
Maar we zijn het niet gewoon om dat te doen. Het diplomatiek geknoei is daar een bewijs van. Ondanks de Europese oorlogsgeschiedenis, lijken onze politieke leiders maar niet over de landelijke soevereiniteit heen te kunnen kijken, zonder veel te twijfelen. De idee dat er ook een soort wereldlijke soevereiniteit bestaat, lezen Europeanen nog te vaak als een poging tot imperialisme. Er zijn geen grenzen meer. De wereld is van ons allemaal. We lever er samen, we moeten er samen voor zorgen en dat betekent dat we ook voor elkaar uitkijken. En ja, soevereiniteit is belangrijk. Maar de idee van politiek op wereldniveau is dat ook. Wanneer de VN werd opgericht, was dat niet bedoeld als praatbarak, maar om de rechten van ieder individu te respecteren, om conflicten op een vreedzame manier op te lossen en om onze problemen globaal aan te pakken. De Libische bevolking zal zijn burgerslachtoffers eren en als helden van deze oorlog erkennen in hun hart, vlak naast de liefde ze voelen voor de herwonnen vrijheid waar ze zelf, samen met hun internationale bondgenoten, voor gestreden hebben.
Tsunamipaniek! 15-03-2011
Alle natuurrampen, zoals bvb. de tsunami in Japan, hebben één ding gemeen. Ze doen het milieu-debat telkens weer oplaaien. Ze doen ons beseffen dat de natuur haar eigen agenda heeft en dat wij als kleine nietige bewoners van deze planeet, die agenda alleen maar kunnen volgen. Het is tegelijk stimulerend maar ook ontgoochelend dat je mensen alleen maar kan wakker schudden met een dreigende kernramp, om te beginnen nadenken over de manier waarop we omspringen met onze aardbol.
Maar zoals bij elke schrikreactie, pakken bepaalde lobbygroepen graag uit met het grote paniekverhaal. Zo probeert men met man en macht opnieuw het gebruik van kernenergie en haar veiligheid in vraag te stellen ten voordele van het groene stroomverhaal. Dat is voor mij dan weer een brug te ver. De groene jongens snappen het echt nog niet, ze hoeven niemand meer te overtuigen van het belang van groene energie. Elke idioot beseft dat de verslaving aan fossiele brandstoffen onze planeet stelselmatig vernietigd. Maar men moet ook realistisch blijven. Japan heeft meer dan 50 kerncentrales en is, na 4 in pan gevallen centrales, verplicht om energie te rantsoeneren. Men had ook de hele kustlijn van Japan kunnen volbouwen met windmolens, maar wat had daar vandaag nog van blijven rechtstaan? Wat is dan het plan B? Energie is noodzakelijk en ja, kernenergie is een goedkope en gemakkelijke maar zeer gevaarlijke oplossing. Maar ik weet ook dat die oplossing veel beter is dan steenkoolcentrales en andere CO²-producerende energievormen die onze aarde kapot maken.
Hoe hard je ook tegen kernenergie bent, is het nog steeds geen excuus om op kap van hoogstwaarschijnlijk duizenden japanners te fantaseren over de mogelijke risico’s van kernenergie in ons land. Het is een goedkope manier om je visie op energie op die manier onder de aandacht te brengen. Niet dat het veiligheidsprobleem onder de mat moet geschoven worden, want dan doen we ook niet. Diegenen die betrokken zijn bij de opslag van kernafval in de Kempen, weten hoe nauwgezet de burger betrokken wordt bij dit project en hoe zorgvuldig de overheid en de belanghebbende instanties omspringen met alle mogelijke risico’s en problemen. Blijft het een gevaarlijk energiebron? Absoluut. Moeten we werken aan een ander energiebeleid? Absoluut. Moeten we hier paniek voor zaaien om dit te bereiken? Wel, U kent mijn gedacht alvast.
De Europese vinger in de Egyptische pap! 22-02-2011
De reactie van de Europese leiders was positief maar ook een waarschuwing. Talloze berichten op Facebook en andere netwerksites lieten hun licht schijnen op het gevaar van de moslimbroederschap. Kortom, angst voor het onbekende was de typische reactie uit onze contreien. Dit soort opmerkingen begreep ik totaal niet. Het toont aan hoe rotverwend wij hier welzijn. Zo verwend dat wij stabiliteit hoger inschatten dan de dagelijkse realiteit van 90 miljoen Egyptenaren. Zo verwend dat wij democratie blijkbaar niet zo hoog inschatten en zelfs nog maar overwegen om een dictator in stand te houden om geen last met de buren te hebben.
Wie ook maar een beetje politiek eerlijk is, weet dat Egypte geen lessen heeft te ontvangen van de West-Europese en de Amerikaanse mogendheden die decennia lang het land in de wachtkamer hebben gezet met een dictator die het land heeft leeggeroofd en zijn volk heeft laten creperen. Dat hij ze niet zo erg heeft laten creperen als sommige andere dictators is wat mij betreft, geen argument.
Maar er is ook een andere reden waarom de angst opborrelt bij de Egyptische revolte. De moslimbroederschap zou wel eens Islamitische staat van Egypte kunnen maken. Beste vrienden, Ons eigen land, haar wetten en haar instellingen zijn zelf een product van de katholieke kerk. Ook wij hebben er 150 jaar over gedaan om min of meer een geseculariseerde maatschappij te hebben, en dan nog, de voorbeelden van katholieke invloeden zijn nog legio in dit land. Ik heb niet de pretentie om van de Egyptische leiders een perfecte staat te verwachten van vandaag op morgen. Democratie is iets wat groeit, het is geven en nemen. De eerste stap is gezet, laat Egypte nu ook de volgende decennia haar weg zoeken, net zoals wij dat hebben gedaan. Maar ik vrees ervoor. De Europese en de Amerikaanse vinger zullen snel genoeg in de Egyptische pap zitten. Als volleerde democraten zullen wij deze keer wel eens tonen hoe het moet. Jammer genoeg heeft men nu zelfs de steun van de Westerse bevolking mee. Want deze bevolking kent de prijs van een democratie niet meer. Ze is al lang vergeten hoe onze voorouders met bloed, zweet en tranen onze rechten hebben verworven. Sterven voor het vaderland is iets wat je alleen nog kan terugvinden in films met Oscarnominaties. Maar wees gerust, de gewone Egyptenaar heeft lak aan onze waarschuwing. Zoals elk volk dat enkel vernedering, honger en armoede kent, is het op zoek naar een dak boven het hoofd, eten in zijn mond en een sprankel hoop dat hij in de toekomst zijn eigen centen kan verdienen. Op zoek naar het geluk! Dat maakt van hen doodgewone mensen, net zoals U en ik. Wees blij dat zij kunnen beginnen bouwen aan wat onze generatie al lang in haar schoot heeft gegooid gekregen en accepteer dat zij het misschien op een andere manier proberen.
Een goei pak rammel en zonder eten naar bed! 20-01-2011
Beide tactieken hebben iets gemeen, maar zijn enkel van een andere grootorde. Ze drukken allebei een onmacht uit om een situatie onder controle te krijgen. Het zijn signalen dat je opgeeft, dat je niet weet hoe het verder moet. Ik hoor sommige politici roepen dat je dergelijke onhandelbare jongeren maar naar bootcamps of het leger moet sturen. Daar zullen ze hen wel is goed de les spellen. Wie vandaag in het leger gaat kijken, zal merken dat die goede oude tactieken die men in de huiskamer gebruikte, ook vandaag in het leger niet meer gebruikt worden. Zij zijn niet meer dan het moderne excuus geworden om je kinderen niet te slaan. Wij denken dat men in een bootcamp of een legerdienst het wel voor jou zal doen, maar dan onder het mom van discipline. Fout gedacht! Ook het leger hanteert dergelijke principes niet meer. Legerdienst kan zijn nut bij sommige jongeren wel bewijzen, maar de tijd waar men discipline hardleers aanleerde is voorbij. Omdat zelfs zij beseffen dat de “harde aanpak” geen vat meer heeft op jongeren die opgegroeid zijn in een democratie waar ze hun rechten ten volle kennen. De vrijheid waar zij mee opgegroeid zijn, staat in schril contrast met ons besef dat die vrijheid ooit duur betaald is en met verantwoordelijkheden komt.
Laat ons daarom stoppen met het zoeken van excuustruuzen. Wij voeden onze kinderen op, zij zijn onze verantwoordelijkheid. Het is aan ons om hen NOOIT op te geven. Zal het soms met vallen en opstaan zijn? Uiteraard. Maar laat ons stoppen met ze te dumpen in voorzieningen, in bootcamps of in het Belgisch leger, integendeel draai de rollen om. Laat deze voorzieningen een rol spelen om ons als ouders te ondersteunen. Laat ons stoppen met de illusie dat elk kind een leven lang zich zal gedragen zoals wij als samenleving het graag zouden zien. Sommigen onder hen zijn anders, van nature of via opvoeding, maar we kunnen alleen trachten zo goed en zo kwaad als het kan hen te begeleiden en te ondersteunen om hun plaats te vinden in de samenleving. En laat ons vooral stoppen met kleine boefjes en criminelen in dezelfde categorie van de probleemjongeren te stoppen. Van criminaliteit een inkomen maken, maakt van jou nog geen probleemjongen, maar louter een dief. Een probleemjongen die steelt, maakt van hem nog geen dief, maar een jongen met veel problemen. Wie die nuance niet begrijpt, zal van het Belgsich leger in een mum van tijd omtoveren tot een gigantische Europese strijdmacht, ongediscplineerd en problematisch wel te verstaan.
Vriespolitiek:van apathie tot haat! 01-01-2011
Het nieuwe jaar heeft alvast weinig goeds in petto voor het politieke establishment. Dat de geloofwaardigheid van de Belgische politiek op rond zero zit, is geen nieuwigheid meer, maar de grimmige sfeer die de vroegere apathie steeds vaker doet omslaan in regelrechte woede en haat wordt steeds meer een tendens.
Dat de Vlaming nu al meer dan 200 dagen wordt aangeleerd dat de Walen hardnekkige profiteurs en lamzakken zijn is geen alleenstaand fenomeen meer. Politieke tegenstellingen worden steeds vaker belangrijker in het politieke steekspel. Het is alsof de nieuwe generatie van politiekers heeft geleerd dat het gebrek aan grote tegenstellingen in het debat in de politiek één van de grote oorzaken van die politieke apathie is. Solidariteit tussen landgenoten wordt genadeloos afgestraft als dom, oneerlijk en onpragmatisch. Geschiedenis telt niet meer mee, alleen de rekening van de toekomst is nog van belang. Zo wil men in Duitsland ook al naar het grondwettelijk hof stappen omdat de rijkere deelstaten niet meer willen meebetalen voor de deelstaten die het slechter doen. In Amerika wordt de stap naar de haat zelfs nog directer gezet door koudweg een democratisch congreslid in het hoofd te schieten die op de hitlist van de republikeinse Sarah Palin stond. Verdeel en heers is de nieuwe leuze.
Maar zo nieuw is die politieke strategie eigenlijk niet. Het zijn allemaal feiten die we pakweg 70 jaar geleden ook nog gehoord hebben. Toen vond men in Duitsland ook dat het Verdrag van Versailles een strop rond de nek uit het verleden was, iets waar de toekomstige generatie niets mee te maken had. Zij keek vooruit, zij wou zich bezig houden met de nieuwe uitdagingen van de toekomst. Dat dit verdrag er kwam naar aanleiding van de Duitse verantwoordelijkheid in WO I was even niet meer zo van belang. Vanaf 1938 stond ook een bepaalde doelgroep in de weg van de economische vooruitgang, nl. de joden. Zij waren de profiteurs van de samenleving. Zonder hen zou het zoveel beter gaan. Het waren economische bloedzuigers die teerden op Duitse zuurverdiende centen en ja, ook zij hadden een mentaliteit die niet in die goeie oude Duitse traditie past. Al die zwarte jurken en die lange pijpenkrullen, waar was dat toch voor nodig.
Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat het nastreven van de Vlaamse onafhankelijkheid gelijk staat met Nazisme. Het gaat hem niet zozeer om de partij, het zijn immers niet alleen nationalistische partijen die dergelijke strategie hanteren, maar om de maatschappelijke sneeuwbal die uit die politieke strategie telkens volgt. Het is actie/reactie. Het zijn vele handen die in dezelfde richting duwen. Niemand in de hedendaagse politiek in Vlaanderen wil opzettelijk die sneeuwbal in gang zetten, maar wie helpt duwen, moet beseffen dat de bal kan gaan rollen. En in welke richting die rolt, bewijst de geschiedenis jammer genoeg steeds opnieuw. Dit wordt de nieuwe uitdaging voor de politici. Het ijs doen smelten in onze verharde samenleving. Opnieuw de mensen maar ook onszelf, de politici, herinneren aan hoe belangrijk solidariteit en éénheid in een samenleving wel is. Politiek is geen optelsom van pragmatische beslissingen, maar een glijmiddel om groepen van mensen te kunnen laten samenleven en toch ieders potentieel, ieders rechten en ja ook ieders onafhankelijkheid als individu te respecteren. Het is geen wij-tegen-zij-verhaal maar een ik-jij-en-ons-verhaal. De klimatologische dooi is ingezet, het is mijn nieuwjaarswens om nu ook de politieke temperatuur boven het vriespunt te krijgen..
J’accuse! 21-12-2010
Naar goede gewoonte probeer ik mijn mond open te trekken wanneer het telt. Als parlementslid word ik in de commisies welzijn, sport en jeugdzorg vaak geconfronteerd met de armoedeproblematiek. Het is een rode draad die doorheen het Vlaamse verhaal loopt en waar je gewoon niet naast kan kijken. Het is frappant om te zien hoe mensen in armoede telkens in elke beleidstak, of het nu voor gezondheidszorg of preventie of over het deelnemen aan sportactiviteiten gaat, de armen zijn vaak het eerste slachtoffer van een soms onverschillig beleid dat er niet in slaagt om deze mensen te bereiken. Ik onderstreep dan ook ten volle de interventie van mevr. Vogels die kort maar krachtig vroeg naar in welke mate de verschillende ministers hun huiswerk hadden gemaakt en het Vlaamse actieplan hadden omgezet in beleid, net omwille dat ik in drie andere commissies dan in de commissie armoede het gebrek van een aangepast beleid ervaar.
Ik heb geen probleem met mensen die een onterechte veroordeling willen aanklagen en zich in de strijd gooien voor zij die zichzelf niet kunnen verdedigen, voor de zwakkeren onder ons. Ik heb wel een probleem als die strijd wordt gevoerd voor een minister die juist nalaat om haar volle gewicht in de schaal te werpen om die zwakkere mensen te verdedigen. Shame on you, mevr. Turan, niet voor uw uitspraak tegen mijn persoon, maar voor uw misplaatst vrijheidspleidooi. Emile Zola zou zich omdraaien in zijn graf.
De ridders van de keuken 14-12-2010
Maar waar komt dat plotse kooksucces toch vandaan? Waarom licht iedereen nu zich plots te verlekkeren op de kookkunst in plaats van op het kookproduct, nl. het eten op je bord zelf? Het is ongetwijfeld zo dat het koken op zich er dezer dagen veel aantrekkelijker en exotischer uitziet dan een paar decennia geleden. Ook voor de man valt er nu veel plezier in de keuken te beleven. Met allerlei vries-weeg-braad-gaar-mix- en snijmachines is koken een heel mechanisch en structureel proces geworden. Veel knopjes, juist afwegen en goed coördineren zijn keukentermen die de meeste mannen aanspreken. Maar het grote succes ligt hem volgens mij elders, nl. het voyeurisme. De nieuwsgierigheid van de mens kent weinig grenzen en programma’s als Komen eten, mijn restaurant, SOS piet en anderen doen exact datgene wat vele Vlamingen begeert, nl. binnenkijken. Het programma Komen eten doet zelfs geen moeite om het te verbergen. Ongegeneerd lopen de kandidaten tussen voorgerecht en hoofdgerecht de slaapkamer binnen om het bed te testen of de kleerkast open te trekken, in de hoop van iets gewaagds of spannends terug te vinden.
Dergelijke programma’s verkleinen ook de wereld. Je hebt namelijk het gevoel alsof je aan tafel hebt gezeten met half Vlaanderen. In elk dorp heeft wel iemand zijn vijf minuten TV-roem gekend tussen pot en ketel. De media doet haar best om haar klanten te betrekken bij haar product en er is geen betere manier om kranten te verkopen en kijkers te lokken dan hen te overstelpen met drank en spijzen.
Kan je hier iets op tegen hebben? Eigenlijk niet, maar het keukenmes snijdt zoals gewoonlijk aan twee kanten. Het heeft een Stepford-wife-achtig effect. Men verlangt steeds meer en meer van ons. De nieuwe vrouw moet niet alleen kindjes maken, ze moet ook gaan werken, ze moet het huishouden doen en als het kan ook nog even een keukenprinses zijn die alle dagen met verse producten werkt. Ik zou kunnen schrijven dat mannen het huishouden kunnen doen of kunnen koken, maar we weten dat in de realiteit dit vandaag nog steeds niet zo is en dat de volgende generatie jongeren niet van plan is om die rollenpatronen om te gooien. Met de kant-en-klaarmaaltijden was er tenminste nog hoop op emancipatie. Niettegenstaande zijn er al heel wat mannen die zich laten verleiden tot de kookmanie. Maar voorlopig zal men mij alvast in Stepford niet vlug zien komen. Soms is een blik tomatensoep gewoon net zo lekker en vooral heel praktisch, iets wat zelfs ik goed zelf kan klaarmaken. Het is dat of het is de lekkere keuken van La mama. Emancipatie of gewoon lekker eten? Moeilijk.
To be or not to be in Cancun! 30-11-2010
Waar ik echter wel mijn bedenkingen bij heb, is het reisje naar Cancun. Ik geloof niet in morele verbintenissen tussen politiekers die internationaal beloven om zaken uit te voeren om er daarna hun laars aan te lappen of er ronduit over te liegen. Gesprekken gaan voeren waar topdiplomaten liefdevol elkaar de hand schudden om daarna met het eigen gelijk onder de arm op het vliegtuig huiswaarts te stappen. Denk je nu echt dat een land als de VS aan China kan vragen om haar 10 % economische groei opzij te schuiven in het belang van de wereld en het klimaat (terwijl men zelf doodleuk blijft verder vervuilen). Zoiets kan je niet vragen. Je kan een markt niet dwingen om milieuvriendelijk te gaan werken. Wat is dat trouwens, de markt. We praten er zo gemakkelijk over, alsof één iemand aan het stuur zit van een grote machine die bepaalt in welke richting de economie zal gaan. Dat werkt zo niet. Zolang er één ondernemer rondloopt die denkt zijn centen te kunnen verdienen door goedkoper te produceren (en slechter voor het milieu), zal de markt zich aanpassen aan zijn product. Het zijn mensen zoals hij die de economie en bijgevolg ook het milieu sturen, niet een handvol leiders in Cancun.
Wat die handvol wereldleiders betreft, de echte onder hen zitten trouwens al lang niet meer in Washington maar in Peking. Het Witte Huis is de “fall guy” van de economie en het milieu. We kijken allemaal naar Obama om het morele voortouw te nemen, goed wetend dat de Chinese leiders zullen doorgaan met CO2 uit te stoten tot de laatste snik. In globale economie werkt enkel de vrije markt. Wie met morele principes afkomt, zal van een kale reis terugkomen. Wil je echt iets in beweging zetten, moet je overgaan tot een energierevolutie. Weiger om ook maar één chinees product in Europa en de VS te importeren dat niet voldoet aan bepaalde milieunormen in het productieproces en je zal merken dat de markt zal reageren. Gebruik een economische isolatie in plaats van een morele isolatie, want daar hebben politiekers op internationaal niveau lak aan. Wie dat niet gelooft, neemt maar een kijkje op Wikileaks. Ik vergroot het wat uit, maar het is nu éénmaal een feit: eigenbelang is wat de wereld doet draaien. Gebruik die zelfingenomenheid als een modern wapen in plaats van het te bestrijden als een ziekte uit een ver verleden.
Rilatine geslikt? Gene zever, speekseltest! 26-10-2010
Maar het mobiliteitsnieuws dezer dagen is veelvuldig. Als we rekening houden met het feit dat één op de drie chauffeurs in het verkeer ook nog eens drugs gebruikt en 20 % van de chauffeurs dronken achter het stuur kruipt, is de Vlaamse autobaan goed op weg om een heuse dodenval te worden. Als deze cijfers allemaal kloppen, is het haast een wonder dat we met ons allen nog levend en wel op het werk geraken. Politiekers goochelen graag met cijfers, maar er zijn grenzen aan de geloofwaardigheid van een boodschap die je probeert te staven met statistieken.
Ongeacht dat er veel waarheid in cijfers zit, is de boodschap niet altijd een juiste interpretatie van die cijfers. Dit land heeft immers een lange traditie van het demoniseren van de automobilist. Dat heeft veel te maken met de vele socialistische ministers van mobiliteit. Men wil ons graag allemaal als sardientjes op de bus duwen, ons in treinen laten rijden die nauwelijks in staat zijn om twee keer per week op tijd te zijn of om ons met een fiets door 10 cm sneeuw en op een lange ijsbaan als fietspad te laten rijden. Elke statistiek is goed om aan te tonen dat de bus of de trein een beter alternatief is dan de auto.
Laat er geen twijfel over bestaan dat de bestuurders die dronken of stoned achter het stuur kruipen van de baan moeten geweerd worden. Maar als diezelfde socialisten toch zo begaan zijn met de veiligheid van de automobilist, zou men beter evenveel energie steken in een goede mobiliteit op onze autowegen, waaronder bijvoorbeeld een snelle en efficiënte oplossing voor de files op de ring rond Antwerpen. Maar dat is waarschijnlijk voor hen een brug te ver. Gene zever zou ik zo zeggen, laat daar maar wat meer speeksel over vloeien!
Een sipje Lactobacillus en wat knoflook aub! 19-10-2010
De marketingmachine in de farmaceutische industrie is groot en machtig. Maar diezelfde marketingmachine is even efficiënt in de voedingsindustrie waar ze met functionele voedingsmiddelen uw cholestrol als sneeuw voor de zon doen verdwijnen en met een teentje knoflook U terloops wat extra levensjaren in de nek duwt. Hoog tijd dus voor een FAQ-sessie: Wat hebben we nu in godsnaam tegen de wereld van Yakult en Lactobacillus Casei Immunitass (oftewel Actimel voor de niet-marketinggoeroe’s onder ons)? Helemaal niets, als het maar werkt natuurlijk. En daar knelt vanzelfsprekend het schoentje. De health-business is zo explosief dat, bij wijze van overdrijven, elk onderzoek bij 500 Vlamingen representatief genoeg is om cholestrol met Benecol te genezen, ook al zijn die 10 voorafgaande onderzoeken niet zo positief uitgevallen. Moeten we het dan doen met ketchup en knoflooktabletten? Veel ketchup en knoflook eten dan maar? Jammer, dat de medische wereld daar nog niet is opgekomen. Voor sommigen een terechte vraag, voor anderen een belletje dat begint te rinkelen. Schaden doet het niet, maar helpen blijkbaar ook niet. Geen preventie tegen kanker door ketchup te eten en geen langer leven met een knoflooktabletje. Soms zijn de éénvoudigste oplossingen vaak de beste, maar in het geval van kanker en cholestrol gaat die vlieger toch niet op. Het feit dat dit voor sommigen onder ons groot nieuws is en dat deze hardnekkige geruchten wereldwijd nog steeds miljoenen knoflooktabletten en tubes met Lycopeen (oftewel een essentieel onderdeel in tomaat en ketchup voor de niet-marketingoeroes’s onder ons) over de toonbank laten gaan, toont nog maar eens aan hoe effectief de marketingboys wel kunnen zijn. Is het dan niet nodig dat we op onze gezondheid letten? Absoluut wel. Kijk maar naar onze Belgische militairen. Twaalf procent is zwaarlijvig en 45 procent heeft last van overgewicht. Als het bij deze actieve jongens al zo erg is, wat moet dat dan wel zijn bij de gewone populatie. (Dit is marketingtaal dat moet aantonen dat het Belgisch leger in aantal een betrouwbare en geldige steekproef is om tot een conclusie te komen die evenveel steek houdt als Benecol die de cholestrol doet verlagen. Dit is voor niet marketinggoeroe’s onder ons.) Wat moet een mens dan wel doen om gezond te leven en af te vallen? Beweeg verdomme. Kom van die luie stoel af en beweeg. Het wondermiddel bij uitstek, maar jammer genoeg verkoopt zweet niet zo goed. Nochtans is de fitness-business en de start-to-run-business even actief in het marketinggebeuren. Conclusie? Misschien is dit net het probleem, dat we alles als een business beschouwen. Gezond eten en sporten is de weerspiegeling van een generatie die succesvol is in het leven en veel geld uitgeeft aan zweetsessies in infraroodbakken, die betaalt om te mogen fietsen in groep en die met plezier fortuinen uitgeeft aan proteïnenrepen en dieetshakes die je eigenlijk laten betalen om niets in je lijf te krijgen. Waarom doen we niet gewoon zoals we generaties lang gedaan hebben. Niet teveel onnatuurlijke rommel eten en op tijd en een hele dag actief zijn. De trap nemen in plaats van de lift. Met de fiets naar de winkel in plaats van de auto. Minder rommel, meer bewegen. Misschien is de éénvoudigste oplossing dan toch wel de meest zinvolle.
113 dagen in globaal perspectief 8-10-2010
Wat was het grote nieuws vandaag? Dat NVA de onderhandelingen stopzet? Misschien. Maar er was nog nieuws vandaag, veel nieuws. De VN liet weten dat de groep permanente vluchtelingen onder de 43 miljoen ontheemden in de wereld blijft groeien. Steeds minder vluchtelingen slagen er in om naar hun thuisland terug te keren. In belgië leeft vandaag één op de zeven onder de armoedegrens. We spreken dan niet enkel over gekende doelgroepen zoals werklozen of éénoudergezinnen, maar vandaag belanden er ook alleenstaanden, ouderen en zelfs werkende mensen steeds sneller in de armoede. Dit brengt ons naadloos tot bij het European Youth Forum dat vandaag in Leuven aanbevelingen gaf over de werkloosheid in Europa. De jongerenwerkloosheid in Europa begint dramatisch proporties aan te nemen. Met dergelijk laag actieve bevolking zal het onmogelijk worden om een goed sociaal vangnet te blijven garanderen. De hoge vertegenwoordiger voor de ontwapening in de wereld wist ons vandaag ook even te vertellen dat de militaire uitgaven in de afgelopen tien jaar met bijna 50 procent zijn gestegen tot een monsterbedrag van meer dan 1,5 triljoen dollar.
Niet dat ik de moraalridder wil spelen, maar van tijd tot tijd mag ‘the big picture’ niet ontbreken. Soms is de headline niet altijd het grote nieuws. Soms worden plaatselijke gebeurtenissen en feiten in sneltempo voorbijgestreefd door de realiteit in de wereld. De politieke uitdagingen in de toekomst zullen een race tegen de klok worden. Een race waar we geen 113 dagen aan de zijlijn kunnen staan omdat de toekomst er niet utopisch uitziet zoals we ze in het eigen hoofd gevisualiseerd hadden. Wie aan de zijlijn blijft staan, maakt zich schuldig aan een politieke doodzone, nl. het niet opnemen van je verantwoordelijkheid. Nochtans een essentiële taak om een democratie te laten functioneren, of het nu gaat om grote problemen in de wereld of om nationaal beleid.
NIMBY in Ruislede 27-09-2010
Not in my backyard! Een bekend fenomeen bij al waar Vlaanderen angstig voor is. Meestal niet onterecht, maar vaak ook onbegrepen. Het PLC (penitentiair Landbouwcentrum) wil een ‘Therapeutische gemeenschap’ voor ex-drugsverslaafde mannen installeren naast haar huidige gebouwen, pal middenin in een nieuwe woonwijk met een hoge concentratie aan kleuter- en pubergeweld. De buurtbewoners roken onraad en gingen op jacht naar meer informatie. Die kwam er niet en ze starten prompt met een petitie tegen deze ‘therapeutische gemeenschap’, met een gigantisch artikel in De Standaard als slotconclusie. Een duidelijk geval van hoe twee doven elkaar niet kunnen horen. Ik ben er immers van overtuigd dat wanneer het PLC de moeite had genomen om met cijfers, voorbeelden, werkwijze en procedures voor de dag te komen, men de buurt alleszins had kunnen betrekken in dit project, misschien zelfs laten participeren. Het gaat immers om een project dat in het buitenland erg succesvol blijkt te zijn, het aantal recidivisten neemt aanzienlijk af. Het gaat ook over een selectie aan jongeren die receptief zijn voor dit project en zorgvuldig geselecteerd zijn. Het zijn tevens jongeren die zoiezo al in de samenleving zouden losgelaten worden en die nu zouden leven in een gecontroleerde omgeving die bijna permanent voorziet in begeleiding. Maar de angst is uiteraard ook begrijpbaar. Angst voor de waarde van je huis, angst voor je kinderen en de properheid van de buurt. Angst voor je veiligheid. Maar tot op heden zijn ex-drugsverslaafden nog geen pedofielen, moordenaars of kidnappers. Hadden zij problemen van ernstige aard gehad, hadden zij in de eerste plaats nooit in Ruislede terechtgekomen. Zoals zo vaak is dit een project dat moet groeien. Pas wanneer er vertrouwen bloeit tussen buurtbewoners en de gedetineerden is er een kans op slagen. Stap voor stap, maar met het oog op een succesvolle herintegratie van deze mannen. Het PLC heeft gefaald om die eerste stap naar vertrouwen te zetten, maar dat wil niet zeggen dat de buurt zich radicaal tegen dit project moet verzetten, zonder de juiste voorwaarden en condities te kennen.
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
graphic design: Tom Neys |
||||||||||||||||||||||||||||||
De
Vlaamse vrouwen hebben nu al een paar jaar de weg gevonden naar de
plastische chirurg om aan zich te laten trekken, liften of bij te
vullen. En waarom ook niet. We letten allemaal graag op hoe we
eruit zien, soms kan het zelfs commercieel interessant of nuttig
zijn, in bepaalde gevallen zelfs noodzakelijk. De redenen waarom
gaan ons eerlijk gezegd geen moer aan, maar de manier waarop
natuurlijk wel. 
We
betreuren allemaal wat er gebeurde tijdens de 20 km van Brussel. Elk
jaar vallen er sportdoden en elke dode is er natuurlijk 1 teveel.
Het
ziet er steeds meer en meer naar uit dat, in het lopende “verhaal”
van de regeringsvorming, men de zomer wil of zal moeten overbruggen!
Als
de geloofwaardigheid van de politiek al op een dieptepunt stond, dan
zijn we nu stilaan in het voorgeborchte van de hel beland. Alleen
voelt het voor niemand zo aan. Zelfs een regering die de democratie
serieus bij de haren trekt, went na verloop van tijd. Het idee dat
dit land tot 2012 moet wachten, om tot de conclusie te komen dat we
terug op hetzelfde punt zitten als in 2007, is ronduit absurd. Hoe
durft een zichzelf respecterend politicus dit voorstellen. ‘De
beste regering is die welke zichzelf overbodig maakt’. Von Humboldt,
uitgerekend een liberaal Pruissisch politicus, zou meer dan 200
jaar later wel eens gelijk kunnen hebben. 
Toen
ik het interview met Milow las in de Standaard, wist ik bij de
ochtendkoffie al dat het niet lang zou duren alvorens de eerste
facebookrel zou uitbreken. Ik zat er niet ver naast, het is
uiteindelijk een rel op Twitter geworden. 
Wat
wil men nu? Kadhafi weg of niet weg? De politieke babypraat die
regeringsleiders verkopen rond de no-flyzone in Libië stoot mij
tegen de borst. Eens je een weloverwogen beslissing hebt genomen,
gestaafd met vele en juiste argumenten, moet je die beslissing ook
durven verdedigen. Je kan niet eerst op de zeepkist gaan staan om
het bloedvergieten van een dictator aan te klagen, om bij het eerste
burgerslachtoffer te gaan twijfelen over je niveau van betrokkenheid
in deze oorlog. En ja, het is wel degelijk een oorlog. Als je
militaire infrastructuur met kruisraketten bombardeert, wanneer je
vliegtuigen uit de lucht haalt, wanneer je tanks vernietigd,… dan
ben je oorlog aan het voeren. De mensen weten heus wel wat oorlog
voeren betekent. Het betekent ook collateral damage, zoals
professor Devos correct omschrijft, m.a.w. dodelijke
burgerslachtoffers. Geen eieren zonder schalen te breken, noemt men
dat ook wel eens. Oorlog is een smerige zaak, maar wat mij betreft
is toekijken hoe iemand zijn eigen volk afslacht als beesten nog
veel smeriger. Actie ondernemen tegen dit soort dictators zou geen
vrijblijvende onderneming mogen zijn. Wanneer politieke leiders
overduidelijk hun macht tegen de eigen bevolking gebruiken, is het
aan de rest van de wereld om in te grijpen. 
Wie
de bevrijding van Egypte op de voet volgde, heeft het ongetwijfeld
gevoeld. Het voelt altijd heerlijk wanneer een volk zijn wil oplegt
aan de politieke klasse. Het is een les in nederigheid, een uiting
van democratie in zijn puurste vorm. 
Voor de oudere
generatiegenoten onder ons klinkt dit niet vreemd in de oren, maar
de ouder die vandaag deze tactiek nog gebruikt, wordt al gauw
afgeschilderd als barbaar. In een opvangvoorziening voor
probleemjongeren in Nederland gebruikt men een andere methode: de
riem. Zo zit Brandon al drie jaar vastgemaakt aan een riem omdat
het personeel angst heeft voor zijn onberekenbaar gedrag.
Wie
dacht dat er niemand bestond die op theatralere wijze met de vinger
kon wijzen dan Emile Zola himself, heeft het mis. Ik maakte het
zelf mee in de laatste zitting van het Vlaams parlement. De manitou
van de groene fractie, mevr. Vogels wel te verstaan, opende frontaal
het vuur op de minister van armoede en vergeleek haar abrupt met een
grijze muis. Minister Lieten kreeg die dag al de wind van voren
voor haar beleid inzake de VRT en het omzetten van bevrozen
onderzoeksmiddelen in definitieve besparingen. De aanval van Groen
op het Vlaams actieplan voor de armoedebestrijding (VAPA) was dan
ook een prelude op een lange dag van debat en verdediging voor de
minister.
Dat
mijn onderstreping in het verkeerde keelgat schoot bij mevr. Turan,
is een understatement. De Sp.a-politica schoot immers vol ijver en
met licht overdreven enthousiasme haar minister te hulp. Na haar
kritiek op mevr. Vogels, richtte ze haar pijlen op mij en zei:”
Mijnheer Gysbrechts, met veel respect, maar ik kende uw naam niet.
Ik heb u nooit gezien in de commissie waar wij over armoede spraken.
En nu komt u vandaag zeggen dat het VAPA niet is goedgekeurd. Dat is
er echt over.”. Als een rasechte vrijheidsstrijder hakte ze in op
mijn persoon, verblind door haar overduidelijk opgelegde opdracht om
haar minister passioneel te verdedigen. Mvr. Turan begreep
duidelijk mijn punt niet. Het is namelijk zo dat net binnen de
commissie waar over armoede gepraat wordt blijkbaar ook alleen maar
dat gebeurt. In alle andere commissies, waarvan ik er zelf drie
opvolg, kunnen we immers geen vruchten plukken van het VAPA. Dit
plan blijft voorlopig dode letter in de andere beleidsdomeinen. En
dat mevr Turan mij niet kent verbaasde mij enigszins ook. Een paar
weken daarvoor hadden we nog samen staan praten met de gouverneur
van Antwerpen. Jammer dat mevr.Turan zich maar beperkt tot één
commissie, anders had ze me ongetwijfeld in één van mijn drie
commissies wel tegen het lijf gelopen. Misschien een geval van
tijdsarmoede van harentwege.
Is
het U ook al opgevallen? Wie vandaag de media doorpluist, wordt
steeds wel ergens geconfronteerd met koken. Het is allang geen
typisch kerstfenomeen meer, maar een nieuwe filosofie die langs
ramen en deuren door de media als zoete broodjes wordt verkocht. De
kookmicrobe wordt ongetwijfeld rond gezaaid door Peter Goossens en
Sergio Herman, de gelauwerde sterrenchefs van Europa. Vandaag kreeg
Peter zelfs een koninklijk lintje voor hun verdienste en mogen ze
zich vervoegen tot een elite van handgeselecteerde Belgische
talenten in de Leopoldsorde. Het weze hen uiteraard gegund. Ook
ik sta als eerste in de rij om van dat talent te kunnen meegenieten.
Wereldleiders
en klimaatgoeroe’s verzamelen zich in Cancun om moeder aarde van de
ondergang te redden. Dat is alleszins de toon die in de media wordt
gezet. Wat dat betreft is de bocht al genomen. De wereld is
overtuigd van het feit dat CO2 als een doodsklok boven onze hoofden
hangt. Maar zoals in het een democratische wereld hoort, zijn er
ook nog andere opvattingen in deze wereld. Wetenschappers die
helemaal niet zo overtuigd zijn van wat het IPCC ons komt vertellen.
Het hele proces dat het klimaatpanel doorloopt heeft al wat
hindernissen genomen. Foutjes in rapporten, censuur van dissidente
opinies en opmerkingen en het sjoemelen met cijfers. Perfect is het
lijvige onderzoekswerk niet. Het heeft veel weg van een kudde
buffels die opgejaagd wordt naar de afgrond. Niemand durft omkijken
naar het gevaar, want iedereen loopt in paniek de andere richting
uit. Diegenen die in de vlucht proberen te stoppen om te kijken of
men wel de goede richting uitgaat, worden genadeloos vertrappeld.
Niet dat ik tegen de conclusies van het IPCC ben, maar als
politieker heb ik geleerd om voorzichtig te zijn als een kudde zich
in beweging zet. Ik luister graag naar kritische stemmen, omdat zij
de zaken vaak kunnen verfijnen, verbeteren of in een breder kader
kunnen plaatsen. Soms is dat nuttig en constructief, zonder afbreuk
te doen aan de globale doelstelling die je wil nastreven. Op dat
vlak luister ik graag naar het verhaal van Marcel Crok, die als
journalist probeert kanttekeningen te plaatsen bij de
klimaatopwarming, zonder de noodzaak aan een energierevolutie af te
breken.
Het
lijkt wel een stevige Belgenmop, maar de aangekondigde speekseltest
blijkt ook positief uit te vallen bij gebruikers van medicijnen
tegen ADHD en ADD. Het gaat dan over bijvoorbeeld het bekende
Rilatine en Concerta.Als er nu net één diagnose is die in Vlaanderen
massaal bij kinderen wordt vastgesteld, dan is het wel ADHD. Daar
komt nog eens bij dat heel wat studenten die een hogere opleiding
volgen Rilatine slikken om zich beter te concentreren bij het
studeren. Geen kleine groep dus. We spreken al gauw over ettelijke
duizenden chauffeurs in het verkeer.
